Czym są aberracja chromatyczna, dystorsja i ostrość brzegowa?
Kolorowe obwódki pojawiają się przy silnych kontrastach, na przykład między ciemną krawędzią a jasnym tłem. Mogą powstawać dlatego, że soczewki nie odwzorowują wszystkich barw światła dokładnie tak samo. Fachowa nazwa tego zjawiska to aberracja chromatyczna. Specjalne gatunki szkła mogą pomagać, ale sama ich obecność nie mówi, jak skutecznie cały układ optyczny ogranicza tę wadę.
Kolorowe obwódki pojawiają się przy silnych kontrastach, na przykład między ciemną krawędzią a jasnym tłem. Mogą powstawać dlatego, że soczewki nie odwzorowują wszystkich barw światła dokładnie tak samo. Fachowa nazwa tego zjawiska to aberracja chromatyczna. Specjalne gatunki szkła mogą pomagać, ale sama ich obecność nie mówi, jak skutecznie cały układ optyczny ogranicza tę wadę.
Dystorsja zmienia natomiast kształty. Prosta linia może na przykład wydawać się wygięta do wewnątrz lub na zewnątrz. Obraz nadal może być ostry. Inne zjawisko to krzywizna pola: obszary najlepszej ostrości nie leżą wtedy w jednej płaszczyźnie. Środek i brzegi obrazu mogą więc sprawiać wrażenie różnie ostrych.
Ostrość brzegowa zależy zatem od kilku cech. Wpływają na nią również powiększenie, położenie oka i warunki obserwacji. Zdjęcia wykonywane przez lunetę mają ograniczoną przydatność do porównań. Aparat może dodawać własne kolorowe obwódki, nieostrość lub zniekształcenia. Wada widoczna na zdjęciu nie musi więc pochodzić wyłącznie z lunety.